เรือเอกไชยเหินหาว และเรือเอกไชยหลาวทอง
“เอกไชยเหินหาว” แปลว่า ชัยชนะสูงสุดทะยานสู่ท้องฟ้า ส่วน “เอกไชยหลาวทอง” แปลว่า เรือที่บรรจงสร้างโดยการหลาวหรือเหลา เพื่อชัยชนะ หรืออาจแปลว่า อาวุธทองคำที่นำชัยชนะ

ชื่อเรือทั้ง ๒ ลำนี้ปรากฏอยู่ในสมุดภาพขบวนพยุหยาตราทางชลมารคสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราชแห่งกรุงศรีอยุธยา เรือทั้ง ๒ ลำถือเป็นเรือคู่ชัก ทำหน้าที่ลากเรือพระที่นั่ง เช่น ชักลากเรือพระที่นั่งเมื่อน้ำเชี่ยว หรือต้องการให้เรือแล่นเร็วขึ้น

เรือทั้ง ๒ ลำสร้างขึ้นครั้งแรกในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช รัชกาลที่ ๑ ต่อมาในปีพุทธศักราช ๒๔๘๗ สมัยสงครามโลกครั้งที่ ๒ เรือทั้ง ๒ ลำได้รับความเสียหายอย่างมากจากการทิ้งระเบิดทางอากาศที่ถล่มกรุงเทพมหานคร
ในปีพุทธศักราช ๒๔๙๑ กรมศิลปากรได้ตัดหัวเรือและท้ายเรือเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ จนกระทั่งปีพุทธศักราช ๒๕๐๘ กองทัพเรือและกรมศิลปากรได้ร่วมกันบูรณะเรือทั้ง ๒ ลำขึ้นใหม่ โดยนำหัวเรือเดิมมาประกอบ

เรือทั้ง ๒ ลำมีลักษณะใกล้เคียงกัน คือ หัวเรือเป็นรูปดั้งเชิดสูงงอนขึ้นไป ลงรักปิดทองและเขียนลายรดน้ำรูปเหรา ซึ่งเป็นสัตว์หิมพานต์ในตำนานประเภทจระเข้ มีรูปร่างครึ่งนาคครึ่งมังกร ส่วนหัวและลำตัวคล้ายนาค แต่มีขาเหมือนมังกร และมีลำตัวยาวคล้ายงู

ส่วนหัวและลำตัวคล้ายนาค แต่มีขาเหมือนมังกร และมีลำตัวยาวคล้ายงู
บริเวณหัวเรือเขียนลวดลายเป็นศิลปกรรมไทย ลายกนกเปลวประกอบเข้ากับลายเหราในลักษณะกำลังคาบลูกแก้ว ภายในลูกแก้วเป็นลายประจำยามีดอก ๔ กลีบ ส่วนปากเขียนเป็นรูปฟันแหลม มีลิ้นและหนวด บริเวณแก้มเป็นลายกนกเปลว
สามารถสังเกตความแตกต่างของเรือทั้ง ๒ ลำได้จากรูปลักษณ์ของหัวเรือ โดยเรือเอกไชยเหินหาวมีดวงตาเหราสีทอง กระทงเรือมีแท่นรองฉัตร ๗ ต้น เนื่องจากเคยเป็นเรือพระที่นั่งทรงมาก่อน ส่วนเรือเอกไชยหลาวทอง ดวงตาของเหราเป็นสีดำ ตัวเรือมีความยาว ๒๗.๕๐ เมตร กว้าง ๑.๙๗ เมตร และลึกถึงท้องเรือ ๐.๖๐ เมตร มีกำลังพลลำละ ๔๔ นาย ประกอบด้วย นายเรือ ๒ นาย นายท้าย ๒ นาย ฝีพาย ๓๘ นาย คนถือธงท้าย ๑ นาย และพลสัญญาณ ๑ นาย

#ขบวนพยุหยาตราทางชลมารค
#ทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายผ้าพระกฐินพุทธศักราช๒๕๖๙
#พระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา๔รอบ
#สมเด็จพระนางเจ้าฯพระบรมราชินี
#กองทัพเรือ #RoyalThaiNavy #เรือพระราชพิธี