ในโลกที่ความเจ็บปวดไม่เคยหลับ พวกเขาคือผู้ไม่เคยพัก มือที่สัมผัสความทุกข์ กลับแปรเป็นสัมผัสแห่งความอบอุ่น รอยยิ้มใต้หน้ากากสีขาว ซ่อนหัวใจที่ยิ่งใหญ่เกินคำบรรยาย แม้เหน็ดเหนื่อยตรากตรำ แต่ยังเดินด้วยแรงศรัทธาแห่งมนุษยธรรม พวกเขาคือ “แสงปีบในใจคน” ที่ทำให้คำว่า กรุณา ยังคงงดงามบนโลกใบนี้

ในโลกที่โรคร้ายไม่รู้จักวันพัก พยาบาลยังคงยืนหยัดอยู่ข้างเตียงคนไข้ ด้วยหัวใจที่อ่อนโยนยิ่งกว่ายาใด ๆ พวกเขาเรียน “วิชากรุณา” เพื่อเยียวยา “ความเจ็บของมนุษย์” ไม่ใช่เพียงแผลกาย แต่แผลใจของผู้สิ้นหวัง แม้เหน็ดเหนื่อยตรากตรำเพียงใด แต่ใจยังยิ้ม เพราะเชื่อมั่นว่าการได้เห็นผู้ป่วยลุกขึ้นอีกครั้ง คือรางวัลสูงสุดของชีวิต
“ดอกปีบ”  ดอกไม้สีขาวที่หอมอย่างสงบ คือสัญลักษณ์แห่งพยาบาลไทยมาตั้งแต่ปี 2534 เพราะต้นปีบเติบโตได้แม้ในดินแห้งแล้ง เช่นเดียวกับพยาบาลที่ยืนหยัดในทุกสถานการณ์ ไม่เลือกที่ ไม่เลือกคน แผ่กลิ่นหอมแห่งความดี เหมือนดอกปีบที่ไม่เคยเลือกทิศทางของสายลม
วันที่ 21 ตุลาคม จึงเป็นวันสำคัญ  วันคล้ายวันพระราชสมภพของ สมเด็จย่า พระผู้ทรงเป็น “พยาบาลแห่งแผ่นดิน” พระองค์ทรงศึกษาวิชาพยาบาล และทรงอุทิศพระชนม์ชีพเพื่อพัฒนาสุขภาพและคุณภาพชีวิตของประชาชนทั่วทุกหัวระแหง ทรงปลุกจิตวิญญาณของการให้ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
พระราชกรณียกิจของสมเด็จย่า มิได้หยุดอยู่ที่พระราชดำริ หากลงมือสร้างสรรค์อย่างเป็นรูปธรรม ทั้ง หน่วยแพทย์อาสา พอ.สว. ที่เดินเท้าผ่านดินฝุ่นในถิ่นกันดาร เพื่อนำการรักษาไปถึงผู้ที่ถูกลืม, มูลนิธิขาเทียม ที่ต่อชีวิตและศักดิ์ศรีให้ผู้พิการโดยไม่เลือกศาสนาหรือฐานะ, และ มูลนิธิถันยรักษ์ เพื่อคุ้มครองสุขภาพสตรีไทย นี่คือแสงแห่งความเมตตาที่ส่องทางให้ผู้คนพ้นเงาแห่งทุกข์

วันพยาบาลแห่งชาติ จึงมิใช่เพียงวันรำลึก หากคือวันที่เราทุกคนควรตั้งใจมองเห็น “มือที่ไม่เคยว่าง” ของเหล่านางฟ้าในชุดขาว ผู้เสียสละแรงกายและหัวใจ เพื่อให้โลกใบนี้ยังคงมีกลิ่นหอมของ “ความสงสาร” อยู่เสมอ

#NBTConnext  #คนคลองกระแชง  #เล่าเท่าที่รู้ #พยาบาล